و باز هم سعی میکنم از دور همه چیزم رو نگاه کنم اما نمیشه هنوز هم مشکلات با این که کوچیک هستن خیلی بزرگ جلوه میکنند برام نمیدونم چرا؟

 

نمیخواد تموم شه اتفاقات خوب هم هست اما وقتی به مشکلات فکر میکنم میبینم که اصلا جایی برای خوشحالی وجود نداره !!!  نه اوضاع هم خوب بشو نیست تا آخر مثل اینکه این جوری میخواد بمونه

نمیشه به چیزی دل خوش باشی چون چیزی ندارم که بتونم بهش دل خوش باشم هیچی هیچی

 .... به حال باز میگردم  اصلا از این حالت خوشم نمیاد تو رویا بهتره اما باید راهی برای مقابله باشه .

 

.... خداوند  بهش میگم کمکم کن اما میگه قدم اول رو خودت بردار... پاهام نمیتونن حرکت کنند سعی میکنم اما نمیشه  یعنی اصلا فایده نداره  و اینجاست که مشکل رو می فهمم  این خودم هستم که نمیخوام اره مثل اینکه خودمم  نمیخوام حرکت کنم... اما چرا ............................................. . !

 

ویرایش یک : سلام به the girl who sold the worldthe girl who sold the world(دختری که دنیا را فروخت)

از اینکه این چنین موسیقی رو می پسندید خوشحال هستم مهم این نیست که دختر باشی یا پسر بزرگ باشی یا کوچک مهم درک موسیقی و شناخت اون هست که فکر کنم شما میتونی این چنین درکی داشته باشی خیلی خوشحال هستم هنوز این چنین افرادی وجود دارند من خودم هم بیشتر آهنگ های که گوش میکنم راک هستن (راک تمیز) موفق باشید و موید فعلا بای.

سلام دوستان.و باز هم یک ذره قدیمی

سی دی این آلبوم ممکن است ضبط اختصاصی نشود، اما مطمئنا این کار نوعی صلب اتهام از گیلمور در مورد سکوتش در سالهای اخیر است.

درمیان اغلب اجراهای پینک فلوید بعد از راجر واترز، On an Island یکی از کارهای دوست داشتنی است، هرچند که یادآور تناوب و ادامه موسیقی راجر واترز، چه در کنسرت ها، چه در اجراهای هیجان انگیز ارکسترال و چه در کارهای راک گروهی نمی باشد.

گیلمور با صدای نسبتا خشن همیشگی کار را شروع کرد، بتدریج با گرم شدن، صدایش قدرت گرفت و به اوج رسید. او گیتارهایش را به طور متناوب عوض می کرد، از الکتریک به آکوستیک و استیل و ...

دیوید گیلمور که در ماه گذشته 60 ساله شد، جزو آن دسته از نوازندگان برجسته گیتار به شمار می رود که در اواسط دهه 60 از انگلستان پدیدار شدند، اما سبک منحصر بفرد او کاملا قابل تشخیص است. تک نوازی های قدیمی و جدید او با اوج و فرود های متناوب قابل تعمق و تحسین برانگیز است.

بعد از یک استراحت 15 دقیقه ای، به نظر می رسید قسمت دوم برنامه به هواداران افراطی پینک فلوید اختصاص یافته است. در این قسمت به عنوان مقدمه قطعه Shine On You Crazy Diamond با همراهی تماشاگران اجرا شد، گیلمور برای قطع نکردن هیجان حاضرین و طرفداران پینک فلوید از اجرای تک نوازی گیتار اجتناب کرد و ادامه کار مانند سال 1967 با Arnold Layne آغاز شد و در ادامه 20 دقیقه از Echoes و سپس طبق عادت اغلب کنسرتها قطعات Wish You Were Here و Comfortably Numb اجرا شد.

در قطعات اجرا شده در این کنسرت نوعی هماهنگی و روح یگانه در ملودی های سولو وجود داشت، مهارت در نوازندگی و تسلط بر اجرا - که حتی افراد عادی که جزو طرفداران فلوید نیستند نیز به آن معترفند – بوضوح به چشم می خورد.

عروسک یا تصویر خوک وجود نداشت و به عنوان جلوه های تصویری صحنه تنها در انتهای برنامه یک نمایش لیزری با کیفیت متوسط به نمایش درآمد.

 

جون من میبینی  چه قدر پینک باز به وبلاگم سر میزنن   هیچ کدومشون که نظر میدن  پینک باز نیستند.

.... .

... .  ... ..

 

 

به نهایت که فکر میکنم میبینم که هیچ فایده ای نداره.. . .   نه .... این جوری هم اوضاع رو به راه نمیشه...

و در نهایت کارمون هم میرسیم به چیزهایی که ازشون فرار میکردیم ..

... .   فکر کنم وقت رفتن هست ... .   

 

 سلام اوضاع رو به راه هست فعلا.

این نقد خیلی جالبی هست.

بخونید لذتش رو ببرید.

"دیوار پینک فلوید" نقطه اوج حضور موسیقی راک در یک فیلم و نمونه ای تکرار نشدنی از یک اپرای موفق راک است. فیلم The Wall تفسیری است زیبا از اثر جاودانه پینک فلوید با داستانی تاثیر گذار در مورد کودکی، شهرت و جنون فردی که می تواند نمونه ای از افراد یک جامعه باشد. این فیلم بدون شک جایگاه آنرا دارد که نوعی اعجاز سینمایی تلقی شود.

"دیوار" داستان پینک، دانش آموزی جوان و جاه طلب است که برای طغیانی در برابر آسیب های روحی دوران کودکی اش به راک پناه می آورد، سپس به یک ستاره تبدیل شده و چنان شورشی در وجود او بوجود می آید که نهایتا وی را به کام جنون می کشاند.

شاید بتوان "دیوار" را آمیزه ای از داستان زندگی خواننده و گیتاریست گروه پینک فلوید، راجر واترز و سید برت دانست. کودکی پینک مقارن با شهرت و محبوبیت راجر واترز است. در این فیلم شخصیت او به عنوان یک نوجوان افسرده که دستخوش ناملایماتی چون عدم حضور پدر و نیز مشکلات روحی و روانی ناشی از جو دیکتاتوری حاکم بر مدرسه شبانه روزی ، به تصویر کشیده شده است.

در مقابل دوران جوانی پینک را می توان به نوعی داستان زندگی سید برت تشبیه کرد که حضور در گروه پینک فلوید سکوی پرتابش به اوج قله شهرت و نهایتا جنون او شد. همانطور که پینک - که نقش او را در این سنین باب گلدوف ایفا نموده است - به فوق ستاره تبدیل می شود و در پی آن افسردگی و اضطراب های اجتماعی بر شخصیت او چیره می گردد و سرانجام به جنون و بیماری توهم مبتلا می شود.

سرپرست مدرسه کوچکترین اهمیتی به وضعیت روحی روانی پینک ندارد و نه تنها کمکی به او نمی کند بلکه حضورش سبب شده تا فضای مدرسه در نظر کودک مانند زندانی برای محبوس کردن افکارش جلوه می کند.


فیلم با استفاده از برگشتهایی (flashback) که اکثرا در قالب انیمیشن های قدرتمند و حیرت انگیز بازگو شده اند، ورود گرداب جنون به ذهن تخریب شده پینک بر اثر فشارهای اجتماعی و امیال تحقق نیافته را به تصویر می کشد.

در صحنه ای از فیلم، پینک بسیار آرام در اتاقی در هتل نشسته و در چشمانش تاریکی و اندوه به چشم می خورد و ناگهان اتاق را به هم می ریزد، در مقابل آینه می ایستد و خودش را شکنجه می دهد، دچار توهم می شود و حتی خود را موجودی چون هیتلر فرض می کند که قصد فتح جهان را دارد.

در انیمیشن انتهای فیلم طی صحنه یک محاکمه دست نشانده ای پوشالی، کاراکتر پینک را مورد ارزیابی قرار می دهد. در اینجا بیننده فیلم به حال خود رها می شود تا بتواند از داستانی بغرنج، سرشار از صداقت و یورش های روحی که آرامش را از او سلب کرده نتیجه ای بگیرد.

اما همانگونه که از گروه پینک فلوید انتظار می رود، موسیقی در این فیلم کلید اصلی ارتباط قسمتهای مختلف داستان را تشکیل می دهد. فیلم دیالوگ های مشخص چندانی ندارد و شخصیت های داستان در سکوت به ایفای نقش در داستان می پردازند. در چنین فضایی کاملا طبیعی است که موسیقی باید به عنوان عاملی که داستانسرایی را عهده دار است، کمبود گفتار فیلم را جبران نماید.

موسیقی با تسلط بسیار ارتباط کلی میان قسمتهای مختلف داستان را حفظ می کند، از صحنه های وحشتناک و تکان دهنده  گرفته تا صحنه آرامش بخش . صحنه ای که پینک در حالت نیمه اغماء تجربیات تلخ کودکی اش را به یاد می آورد و همزمان موسیقی دهشتناک و در عین حال باشکوهی پخش می شود، از مهم ترین و تاثیر گذارترین صحنه های فیلم است.

موسیقی متن این اثر سینمایی نبض تپنده ای است که قطعات ضد و نقیض زندگی کاراکتر اصلی فیلم و ماهیت واقعی آن را به هم می پیوندد.

The Wall اثری سینمایی است که بیننده تا انتهای آن از تلفیق استادانه هنر فیلمبرداری، جلوه های بصری و موسیقی کاملا راضی می ماند. به هر ترتیب صرفنظر از احساس خوب یا بدی که فیلم بر شما در مقام بیننده می گذارد، بدون شک پس از آن برای مدت زمان طولانی در ذهن و فکر شما خواهد بود.

 

خداییش خودم لذت بردم. 

راجر واترز ، عضو سابق گروه پینک فلوید، مدتی پیش برنامه تور تابستانی خود در اروپا را اعلام کرده بود که اجرای برنامه ای در تل آویو نیز در کنارآن دیده می شد. حدود یک ماه قبل، نامه سرگشاده ای از طرف انجمن هنر مدرن فلسطین و مجمع هنرمندان فلسطین برای راجر واترز ارسال شد که طی آن به شهرت این هنرمند در برقراری عدالت جهانی اشاره شده از او درخواست شده بود که اجرای برنامه در اسرائیل را لغو کند.

در بخشی از این نامه آمده است :

"به محض اطلاع یافتن از برنامه تور شما، هنرمندان فلسطینی و عده ای از هنرمندان بین المللی با آشفتگی تمام پرسیدند : چگونه هنرمندی که نامش در سراسر جهان برای سالها مترادف شکستن دیوارهای بی عدالتی بوده، به هر شکلی حاضر به همراهی با دیوار غول آسای اسرائیل شده است؟"

"دیواری که در دادگاه بین المللی لاهه نیز غیر قانونی اعلام شد است. مدت زیادی از زمانی که شما نام نیک خود را در اختیار کوششهای برنامه War on Want (عملیات خیرخواهانه در جهت رفع مشکلات اجتماعی و اقتصادی کشورهای فقر زده که در سال 1951 در لندن پایه گذاری شده است) قرار دادید و برای جمع آوری امضای افراد متنفذ در رابطه با مبارزه با دیوار اسرائیل کوشش کردید، نمیگذرد، در آن زمان شما به حق اظهار داشتید که :"

"فقر تحمیل شده توسط این دیوار فلسطینیان را نابود خواهد کرد. این دیوار کودکان را از مدرسه و بیماران را از خدمات مناسب پزشکی دور نگه داشته است و به تخریب اقتصاد فلسطین ادامه خواهد داد. من از این برنامه (War on Want) کاملا حمایت میکنم و امیدوارم که عده بسیاری این دیوار را امضا کنند و پیامی قدرتمند به دولت بریتانیا بفرستند که هر چه زودتر وارد عمل شود."

"این دیوار هنوز وجود دارد و راستش را بخواهید، بزرگتر هم شده است."

پس از رسیدن این نامه مطبوعات اسرائیل و مجله یهودیان اروپا (European Jewish Press) اعلام کردند که راجر واترز خواسته فلسطینیان را رد کرده و به اجرای کنسرت در تل آویو خواهد پرداخت و به هیچ وجه قصد تحریم اسرائیل را ندارد.

این دیوار که شبکه عظیمی از سیم خاردار و سنگرهای سیمانی است، محدوده مسکونی بزرگی را تحت نفوذ و کنترل اسرائیل قرار داده است.

واترز گفت که همچنان با این حصار مخالف است اما نمیخواهد طرفدارانش را به خاطر اقدامات سیاسی خود، تنبیه کند. او پس از ملاقات با رهبران مذهبی و همچنین عملگرایان فلسطین و اسرائیل، تصمیم گرفته است که برای نمایش اتحاد و همبستگی، کنسرت روز 22 ژوئن خود را از تل آویو به نوه شلوم (Neveh Shalom) منتقل کند.

این شهر کوچک که به "دهکده صلح" شهرت دارد، در محلی بین تل آویو و بیت المقدس قرار دارد توسط اعراب و یهودیان ساخته شده و محل مناسبی برای اجرای برنامه ای با موضوع صلح و آشتی به نظر می آید.

تا کنون 35.000 بلیط برای کنسرت فروخته شده است و بلیطهایی که قبلا برای اجرا در محل قبلی فروخته شده اند، همچنان معتبر خواهند بود. همچنین کسانی که با وجود خرید بلیط علاقه ای به حضور در این مکان جدید را ندارند میتوانند برای پس دادن بلیط اقدام نمایند. تهیه کننده برنامه گفته است که محل جدید بسیار بزرگتر است و واترز هم متخصص صوتی اصلی خود را که در زمان اوج گروه پینک فلوید با آنها بود، را همراه خواهد آورد.

من از تلاش برای رسیدن به آزادی حمایت میکنم
بنا به گزارشهای رسیده، از زمانی که واترز کنسرت اسرائل خود را در برنامه قرار داد، نوازندگان و همراهان او زمان زیادی را به تحقیق و یادگیری ریشه های این کشمکشهای منطقه ای اختصاص دادند. واترز با ساکنان مسلمان و یهودی نوه شلوم، که هدف خود را ایجاد جامعه ای علاقمند به همزیستی صلح آمیز، میدانند، تماس گرفت.

در برنامه عظیم Live 8 در سال گذشته، اعضای گروه پینک فلوید در یک مصاحبه با کانال 10 اسرائیل اعلام کرده بودند که اگر این گروه بخواهد در اسرائیل برنامه اجرا کند، محل آن در جایی خواهد بود که اعراب و یهودیان با هم در آن زندگی کنند.

واترز در پیام مطبوعاتی خود افزوده است: "رنجی که ناشی از اشغال 40 ساله است، تحمل ناپذیر بوده و درک آن غیر ممکن است. من از تلاش برای رسیدن به آزادی حمایت میکنم."

..... .

 

...هنوز بعد از مدتها به این فکر میکنم که کی دنیا تموم میشه...

 

به این فکر میکنم که چرا همه جواب بدی رو با بدی میدن...... به این فکر میکنم که چرا همه سعی دارن چیزی رو با ارزش تر از اون چیزی که هست نشون بدن.....چرا همیشه دروغ میگم حتی برای مسایل کوچیک... .

و در آخر به خودم میگم یعنی این آدمها خدا رو قبول ندارن... نمیدونم چی بگم... بیشتر کسایی رو که میشناسم این جوری هستن.... تازه از هر کسی بخوای هر چیزی بخری بی شک طرف مقابلت سعی میکنه تا اونجا که میتونه بکنه تو پاچه یارو... نمیدونم چی بگم والا   ولی خدایی بالاخره وجود داره...

 

این حرف همیشگی من هست که گفتم.... تا حالا با هیچ کس دوست نشدم که عقاید و علایق من رو داشته باشه البته به غیر از یک نفر که اون فقط با علایق من جور هست. نیدونم چی دیگه بگم...

 

هم با خودم قهر کردم هم با خانوادم... معلوم نیست دارم چی کار میکنم.... .

ها دیگه روتون زیاد نشه . بسه دیگه نمیدونم چرا این چند وقت حس اپم امده  نمیدونم چرا 

 

فعلا زت زیاد!!! (اشتباه ننوشتم لاتی نوشتم عزت زیاد) بای تو آل

...........

........

 

روم نمیشه سلام کنم ولی مجبورم سلام کنم.

حداقل کاری که تونستم کنم این هست که چند تا خوننده ثابت دارم بد نیست میشه تحمل کرد.

 

یک چیزی رو میدونید قدیما دوست داشتم نویسنده شم.......

اما نویسندگی نون و آب نمیشه باسه آدم که........ولی حالا که بهش فکر میکنم به خودم میگم کاشکی راهم رو ادامه داده بودم....شاید الان یک چیزی شده بودم................

 

دروغ هم نمیگم متن  echose  رو هم پیدا نکردم.

البته اصلا دنبالش نگشتم که بخوام پیدا کنم حس و حال اینترنت ندارم دیگه...حس و حال هیچی رو ندارم الان هم  حسش امد اپ کردم....از دوست عزیزی که متن فارسی echose  رو میخواست شرمنده.

 

حرف آخر فعلا ندارم اما شاید روزی همه خاطراتم را delete  کنم.فعلا..