..........

......................................

مرد دانا وقتی به داستان های نوستالوژی که خونده بود فکر کرد؛احساس کرد که یه روح بلند پرواز داره به همین خاطر خونش رو توی شهر ترک کرد و به یه روستا امد و خودش رو جای کشیش جدید معرفی کرد

شاید به دنبال ردی از چیزی می گرده که می خواد باورش کنه شاید هم داره وقتش رو تلف می کنه...

--

فصل یک وقتی شروع شد همه چیز اسلوموشن بود...لعنتی..همه چیز آرومه آروم بود.و یه صدای پیانو که اون رو به دنیایه دیگه ای می برد.

فصل یک از فاصله ها شروع شد.

از فاصله رویا تا درک؛از فاصله میان اوهام و واقعیت.

از باورها.                              

از واقعیت ها.

از چیزی فی ما بین جنون؛درک ودیوانگی.

و چند صباحی هم از عشق نوشته بود البته فقط چند صباحی.

فصل دو با مردی شروع شد که یه خال کوبیه لعنتیه قشنگ پشتش داشت

مردی که دوست نداشت از مرز واقعیت رد شه

مردی که دوست داشت تو دنیای فانتزی لعنتیش باقی بمونه.

دوست داشت فکر های بزرگه کنه و رویاهای بی انتها بسازه

مردی که خودش رو توی اوهامش غرق می کرد.

مردی که دوست داشت فکر کنه که می تونه بخنده.

مردی که دوست داره فکر کنه خلسه چه قدر می تونه لذت بخش باشه.

مردی که دوست داره نقشه های بزرگ احمقانه بکشه.

مردی که دوست داره فکر کنه که چه قدر خوش بخته و اینکه به انتهای بی انتها فکر کنه.

کتاب بخونه و با خودش هی کلمه "لعنتی" رو تکرار کنه.

با منطق درونش بجنگه و برا خودش یه شهر پر از قانون بسازه.

و براشون شماره گذاری کنه.

و آخرش هم فکر کنه که می تونه همه چیز رو نادیده بگیره.

چون اینجا حکومت آزاده لعنتیه.

و آخرش هم می خنده.

همون خنده هایی که خودش می دونه چه شکلیه

پی نوشت 1 : توهم؛نوستالوژی؛نایت ساید؛همون آهنگ پیانو که آروم بود؛یه روح خسته؛

همه رو با هم قاطی کن ببین چی میشه.

پی نوشت 2 : خیلی وقت بود یادم رفته بود ارازل بودن یعنی چی :)

پی نوشت ۳ : می دونم الان همه دارن در مورد سیاست حرف می زنن کسایی هم که یه جو مغز تو کلشون باشه می دونن بایستی چی کار کنن بنابراین همین کافیه.